Vergaderen … misschien ben ik er te recalcitrant voor, te slim voor, misschien te gevoelig of last van te veel geldingsdrang? Een ding is zeker: ik donder heel hard in mijn valkuil als mensen telkens maar weer open vragen blijven formuleren, terwijl ze eigenlijk juist iets vinden … vertèl het dan gewoon!

Dit doet me denken aan de vele functionerings- en beoordelingsgesprekken die ik in mijn carrière heb gevoerd (zowel in de rol als medewerker en in die van leidinggevende). In beide rollen had ik er een hekel aan. Als medewerker proberen om van die 2 een 4 te maken en als leidinggevende verdedigen waarom je iemand een 3 geeft terwijl zijn collega een 4 heeft. Ik heb me regelmatig in bochten moeten wringen om me aan de competentie taal aan te passen. Ben uiteindelijk zelfstandig ondernemer geworden en kan nu weer vrijuit spreken.

Persoonlijke voorkeuren lopen altijd impliciet mee in de beoordeling van medewerkers. We maken dit alleen nooit expliciet en dansen ‘om de hete brij’ heen. Vinden we iemand irritant dan beoordelen we deze persoon als minder competent. Juridisch gezien houdt dit echter geen stand. Je kunt iemand niet ontslaan omdat je hem of haar niet leuk vindt. Andersom gaan we ook weer ingewikkeld doen. Als een medewerker zijn/haar baas een eikel vindt zal hij/zij dat met een stelling duidelijk maken: “Volgens mij heb jij gewoon de pik op mij!”. Reken maar dat dat gevoel wederzijds is, maar de leidinggevende zal ontkennend antwoorden.

Het belang van persoonlijke voorkeuren en de mate van verbondenheid met elkaar wordt onderschat. Als we elkaar leuk vinden, komen we graag naar ons werk, vinden we personeelsuitjes weer een feest en gaan we zowaar weer samenwerken! Is die cursus ook weer overbodig ;).

Ik heb een briljant idee! Laten we in plaats van de jaarlijkse functionerings- en beoordelingscyclus elk jaar een paar uur met elkaar doorbrengen en elkaar de vraag stellen: “Hoe gaat het nou met ons?”

Wordt gegarandeerd een echt gesprek.